A lice's loom.

Genre : Music, School, Slice of Life
Rate : PG

 

“ให้หารูปตัวเองตอนเด็ก ๆ ที่กำลังเล่นดนตรี”

 

คุง นักเรียนกระต่ายชั้นปี 2 ห้องกุหลาบ ยังคงครุ่นคิดไปมาเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองเห็นในกระดาษที่ครูชูครีมเขียนเมื่อหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา มันคือการบ้านวิชาดนตรีชิ้นแรกของเทอมนี้ที่เขาควรทำมันให้ทันก่อนกำหนดส่ง

 

เขาอยากไปรื้อของหาอัลบัมรูปตามตู้รก ๆ ของโอนเนอร์เหลือเกิน ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าโอนเนอร์เคยสอนเขาไว้ว่าอย่ารื้อของหรือย้ายที่ของในบ้านโดยไม่อนุญาต โดยเฉพาะถ้านั่นไม่ใช่ของตัวเอง

 

ฉะนั้นสิ่งที่เขาควรทำที่สุดก็คือไปถามหาอัลบัมจากโอนเนอร์โดยตรง แล้วคุงก็เดินตรงไปหาโอนเนอร์ที่ห้องนั่งเล่นทันที

 

ในห้องพื้นกระเบื้องกำแพงสีขาวแสนธรรมดา แรกก้าวที่เข้ามาคุงก็ได้ยินเพลงภาษาญี่ปุ่นคลอเบา ๆ ตู้หนังสือมากมายยังคงเรียงติดกันเป็นแถบเช่นเดิม ทุกพื้นที่ในชั้นก็เบียดเสียดด้วยหนังสือเล่มหนาเล่มบางขนาดต่างกันไป สามสิ่งที่วางเด่นสุดในห้องคงเป็นทีวี โต๊ะกาแฟ และโซฟาซึ่งวางอยู่ตรงกลาง ในตอนที่คุงเข้าไปทีวีไม่ได้เปิด โต๊ะกาแฟก็ไม่ได้ว่าง มีทั้งถุงขนมที่ฉีกปากแล้ว หนังสือวางเป็นกอง กระดาษเอสี่ปึกหนึ่ง และโน๊ตบุ๊คหนึ่งเครื่องวางแน่นเต็มสเกล ส่วนโซฟาตรงหน้าโต๊ะนั้นถูกจับจองโดยท่านอนแผ่สุดสบายไม่สมเป็นสาวน้อย เธอคือโอนเนอร์คนปัจจุบันของคุง มนุษย์ประหลาดที่ชอบผูกผมหางม้าเป็นชีวิตจิตใจ

 

“โอนเนอร์ฮะ หยิบอัลบัมรูปให้ผมหน่อยซิ” คุงส่งเสียงเรียกโอนเนอร์อย่างสุภาพ

 

“มือฉันไม่ว่าง โทษที” โอนเนอร์เองก็ให้คำตอบอย่างรวดเร็วทันใจหลังจากขยับแว่นสายตาหนึ่งที คุงร้องเอ๋ออกมาหวังอยากรู้เหตุผล แต่เมื่อสังเกตดูแล้ว มือข้างหนึ่งหยิบเลย์เข้าปาก ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนเมาส์ดูเว็บไซต์ผ่านโน๊ตบุ๊คประจำตัว

 

ก็เข้าใจว่าไม่ว่างจริง ๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องเลยนะฮะโอนเนอร์

 

คุงคิดในใจ นี่เขาก็อายุ 13 แล้วนะ มีวุฒิภาวะมากพอจะไม่ยอมให้โอนเนอร์แกล้งง่าย ๆ แบบนี้หรอก

 

“ดูยังไงก็ว่างอยู่ไม่ใช่หรอฮะ” คุงทำการประท้วงเล็ก ๆ

 

“ขี้เกียจหยิบให้นี่นา เอาเป็นว่านายไปหาเองละกัน ชั้นสองตู้เก็บของข้างพัดลมห้องถัดไปน่ะ”

 

คุงแอบถอนหายใจเบา ๆ ก็ยังดีที่บอกพิกัด ไม่งั้นเห็นทีคงได้มีมวยเบา ๆ กับโอนเนอร์เสียแล้ว

 

“ขอบคุณฮะ”

เจอแล้ว!

 

คุงตะโกนในใจ หลังจากคุกฝุ่นกับอัลบัลเล่มหนาสองสามเล่ม เขาก็เจอรูปตัวเองตอนเด็กที่กำลังตามหา

 

 

รูปของเขากับเครื่องดนตรีชิ้นนั้น

 

จะว่าไปเขาเรียกว่าอะไรนะ  จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ โอนเนอร์ซื้อมาเล่นแล้วแปปเดียวก็เบื่อ เขาก็เลยเอามาเล่นต่อ

 

ความจริงเขาอยากได้รูปตัวเองเล่นเครื่องดนตรีชิ้นอื่นมากกว่า แต่นอกจากรูปนี้ก็ไม่มีรูปอื่นแล้วซะด้วยสิ

 

ช่วยไม่ได้ สงสัยต้องเล่นเครื่องดนตรีชิ้นนี้ให้ครูชูครีมดูไปก่อน

 

ที่ห้องดนตรีของโรงเรียน คุงหยิบเครื่องดนตรีทรงกลมติดกระดิ่งที่ตัวเองต้องการมาจากกล่องใบใหญ่ที่อุดมไปด้วยฝุ่นหนาเตอะเป็นเซน สภาพกล่องโทรมจนเหลืองเข้ากับความหนาของฝุ่นเสียจริง

 

เอาล่ะ…

 

คุงยิ้มบาง ๆ นึกให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินไปทำการบ้านให้ครูชูครีมดู

 

กิ๊ง กิ๊ง กิ๊ง

 

 

เสียงกระดิ่งดังขึ้นตามแรงเขย่ากำไล กระนั้นคุงก็แอบหวั่นใจว่าครูชูครีมจะฟังจังหวะกระดิ่งนี้รู้เรื่องมั้ย

 

เขายังคงเขย่ากระดิ่งไปอย่างตั้งใจ หวังจะเป็นไปไปตามเพลงที่เขาต้องการ

 

หากโดนถามว่าเล่นเพลงอะไร…

 

คุงเล่นจบแล้ว เขาหยุดเขย่าเครื่องดนตรี…ที่ไม่รู้จะเรียกเครื่องดนตรีได้มั้ย เพราะว่ากันตามตรงแล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเล่นยังไง ไปลองหาข้อมูลมาแล้วก็ไม่มีอีกต่างหาก

 

“เพลง…เอ่อ เพลง Jingle Bell ฮะ”

 

คุงเอ่ยเสียงเบา ไม่กล้าป่าวประกาศว่านั่นคือเพลงที่เขาเล่น เพราะฟังยังไงก็มีแต่เสียงกิ๊ง กิ๊ง กิ๊ง เพียงเท่านั้น

 

และตอนนี้เขาก็กำลังรอฟังความเห็นจากครูชูครีมอยู่…

 

-----

 

 

จริง ๆ ควรเป็นเรท G แต่เนื่องจากมีฉากท่านอนอันไม่เป็นกุลสตรีของโอนเนอร์ ฉะนั้นเพื่อป้องกันเด็กน้อยเลียนแบบเราเลยให้เรท PG ไว้ค่ะ เด็กอนุบาทที่ไหนเล่น Exteen บ้างคะ

 

เครื่องดนตรีนั่น ไม่รู้ข้อมูลจริง ๆ ค่ะ แต่ที่มั่นใจว่าเป็นเครื่องดนตรีเพราะ

 

 

สาวน้อยสุดซึนคนนี้ค่ะ! 

สำหรับคนที่ไม่รู้จัก มันเป็นเรื่องที่ภูตทุกตัวจะมีเครื่องดนตรีคนละชิ้นค่ะ ไม่ค่อยรู้รสนิยม สาวน้อยคนนี้ก็เช่่นกัน ฉะนั้นเราจึงมั่นใจมากว่าเครื่องดนตรีชัวร์ แต่คืออะไรนี่หาไม่ได้จริง ๆ นะ *ทรุด*

 

 

ปล.ถ้าจะเดดไลน์พร้อมกันยังงี้...